வேலை வேண்டுமா???





இப்படி ஒரு கேள்வி கேட்டால் எல்லோரும் ஆம், ஆம் என்று தானே சொல்வார்கள்? அதுவும் எடுத்த எடுப்பில் நாற்பது, ஐம்பது ஆயிரம் சம்பளம் கிடைத்தால்??? எல்லோருமே சரி என்பார்கள் தானே?

இந்த வேலைக்காகத் தானே சிறுவயதில் இருந்து நாம் அன்றாடம் உழைத்து வருகிறோம், படித்து வருகிறோம்?

இப்போதெல்லாம் பொறியியல், அதுவும் கணிப்பொறியியல் என்றால் தனி ஆசை, இல்லை, மோகம் என்று கூட சொல்லலாம். காரணம், படித்து முடிக்கும் முன் வேலை கையில் இருக்கும்.

கல்லூரி இறுதி ஆண்டிலேயே வேலை கிடைத்து விடும். ஆனால், இந்த வேலைக்காக இறுதி ஆண்டிற்கு முந்தைய ஆண்டு மாணவர்கள் தங்களை தயார்படுத்திக் கொள்வதை நீங்கள் பார்த்தால், பரிதாபமாகத் தான் இருக்கும். வேலை, வேலை, வேலை... இது ஒன்று மட்டும் தான் அவர்களுக்கு கண்ணில் தென்படும் போலும்!?

இந்த வேலை, கல்லூரி வளாகத்திலேயே வேலை கிடைக்க வேண்டும் என்றால், என்ன எல்லாம் வேண்டும்?

ஆங்கிலம், கணிதம் இது தான் மிகவும் முக்கியம், அடிப்படையாக இருக்கிறது. இவை இரண்டும் முதல் கட்டமாக நடக்கும் எழுத்துத் தேர்வில் வெற்றி பெற உதவும். இதில் வென்றுவிட்டால், அடுத்து குழு விவாதம், நேர்முகத் தேர்வு இப்படி இருக்கும் அடுத்தடுத்த சுற்றுகள்.

இவற்றில் வெற்றி பெற்றுவிட்டால், வேலை கிடைத்து விடும்! நிம்மதியாக இருக்கலாம் அடுத்து!

நிம்மதியாக இருக்கலாம் என்று நீங்கள் நினைத்திருந்தால், உங்கள் மனதை மாற்றிக் கொள்ளுங்கள்.

வேலையில் சேர்ந்ததும் உங்களின் நிம்மதி பறிக்கப்படும், இல்லையில்லை வேலைக்கு அழைப்பே வராமல், உங்கள் நிம்மதி பறிக்கப்படும்!

உண்மை, இன்று நிறைய கணிப்பொறி, ப்ரோக்ராமிங் சார்ந்த நிறுவனங்கள் வேலைக்குக் கல்லூரி வளாகத்தில் வந்து தேர்வு செய்கிறார்கள், இருநூறு முன்னூறு என்றெல்லாம் மாணவர்களை தேர்வு செய்கிறார்கள். ஆனால், வேலைக்கு அழைப்பு காள் லெட்டர் என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்வார்கள், அது மட்டும் ஏனோ வருவதில்லையாம்!

கணிப்பொறியியல் படித்து விட்டாலே நாம் பிழைத்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்து இன்று கணிப்பொறியியல் சேரும் மாணவர்கள் தான் அதிகமே தவிர, ஆர்வம் கொண்டு சேர்பவர்கள் வெகு சிலரே!

கணிப்பொறியியல் மட்டும் அல்லாமல், மற்ற துறை பொறியியல் மாணவர்களையும் இந்த கணிப்பொறி சார்ந்த பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இதனால், எந்தத் துறை மாணவனாக இருந்தாலும், அவர்களது துறையில் வேலைக்குச் செல்வதைக் காட்டிலும் அதிகம் கணிப்பொறி சார்ந்த நிறுவனங்களையே நாடுகிறார்கள்.

பொறியியல் சேர்ந்து விட்டாலே, அது எந்தத் துறையாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை பொறியியலில், உதாரணமாக நான் உயிரியல் தொழில் நுட்பம் பயில்கிறேன் பொறியியல் கல்லூரியில் தான், இப்போது நான் நினைத்தால் கூட ஒரு கணிப்பொறி நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்து கொள்ள இயலும். ஆனால், எனக்கு ப்ரோக்ராம்மிங் என்றால் என்ன என்று மட்டும் தான் தெரியும், தவிர்த்து சிறு சிறு ப்ரோக்ராம் எழுதுவேன்.

ஏன்? உயிரியல் தொழில் நுட்பம் போன்று கணிப்பொறி அல்லாத ஒரு துறையில் இருக்கும் மாணவர்கள் கூட, கணிப்பொறி சார்ந்த துறைக்கே வேலைக்குச் செல்ல விரும்புகிறார்கள்?

கணிப்பொறி அல்லாது வேறு எந்தத் துறை சார்ந்த பொறியியல் படிப்பாக இருப்பினும், வேலையில் சேர்ந்ததும் ஒரு பெரிய தொகை சம்பளமாகக் கிடைக்காது. வேலையில் அனுபவம் அதிகமாக அதிகமாக தான் சம்பளமும் அதிகரிக்கும்.

இது தான் காரணம் இந்தப் பெரிய கணினி மோகம் இன்று மாணவர்களிடம் உண்டானதற்கு. சிறிது சிறிதாக முன்னேற இங்கு பெற்றோருக்கும் பொறுமை இல்லை, பிள்ளைகளுக்கும் வேறு வழி இல்லை!

என் மகன் ஒரு லட்சம் சம்பாதிக்கிறான்”, என்று சொல்லத் தான் எல்லாப் பெற்றோரும் விரும்புகிறார்கள்.

ஏழையாக இருக்கும் ஒரு குடும்பம் சட்டென்று உயர வழி வகுப்பது இந்தத் துறை தான். ஆனால், இன்று இது தவிர்த்து வேறு துறையில் நாட்டம், வேலை தேடும் ஆர்வம் மாணவர்களிடம் குறைந்து வருகிறது!

சட்டென்று கிடைக்கும் இந்தப் பணமும் வேலையும், சட்டேன்று போகவும் வாய்ப்புகள் அதிகம், ஆர்வம் இல்லாது வேலைக்காக மட்டுமே இந்தத் துறையினுள் நுழைந்திருந்தால்.

ஒரு மாணவர் கல்லூரியில் படிக்கும் போதே, இறுதி ஆண்டில் ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் தேர்வாகி இருக்கிறார். அவரது தந்தை பெருமையாக எல்லோரிடமும் சொல்லி இருக்கிறார், தனது மகனுக்கு வேலை கிடைத்து விட்டது என்று. கல்லூரி முடிந்தது, ஆனால், இன்னும் காள் லெட்டர் வரவே இல்லை அந்த மாணவனுக்கு.

காத்திருந்திருக்கிறார் அந்த மாணவர், ஒரு மாதம், இரண்டு, மூன்று... ஐந்து... ஆறு மாதம் ஆகியும் வேலைக்கு அழைப்பு வரவே இல்லை.

பொறுமை இழந்த மாணவர் அந்த நிறுவனத்திற்கே மின்னஞ்சல் செய்து கேட்டிருக்கிறார். எனக்கு வேலைக்கு அழைப்பே அனுப்பவில்லை என்று. நிறுவனத்தைச் சார்ந்தவர்கள் மிகவும் பொறுப்பானவர்கள், இவருக்கு உடனே பதில் அனுப்பி இருக்கிறார்கள், பதில் மின்னஞ்சல் என்ன என்றால், ஒரு கேள்வித் தாள், அந்தக் கேள்வித் தாளுக்கு விடை அனுப்பச் சொல்லி இருக்கிறார்கள், இவரும் அனுப்பி இருக்கிறார்.

அதற்கு ஒரு பதில் வந்தது, மன்னிக்கவும் நீங்கள் இந்த வேலைக்கு தேர்ச்சி பெறவில்லை என்று!

இந்த மாணவர் ஏற்கனவே வேலைக்கு தேர்வானவர் தான். ஆனால் இப்போது வேலை இல்லை!??


முதலில் தெரியவில்லையா இவர் தகுதி இல்லாதவர் என்று? இப்படி தேவைக்கு அதிகமாக வேலைக்கு மாணவர்களைத் தேர்வு செய்வதால் என்ன லாபம்?

ஒப்பந்தம் போடுகிறார்கள், கல்லூரிகளுடன் இந்த பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் ஒபந்தம் போடுகிறார்கள். நிறைய நிறுவனங்கள் கல்லூரி வளாகத்திற்கு வருகின்றன, இதில் அந்த நிறுவனங்களுக்குள் போட்டி இருக்கும், யார் முதலில் வந்து அதிபுத்திசாலிகளை தங்கள் நிறுவனத்திற்காக தேர்ச்சி செய்வது என்று. இரண்டாவதாக வந்தால், இதற்கு முந்தைய நிறுவனம் வேண்டாம் என்று விட்டவர்களை இவர்கள் வேலைக்கு எடுப்பது போல் ஆகிவிடுமாம். இதனால் முதலில் யார் வருவது என்பதில் போட்டி!

இதைத் தவிர்க்க, இந்த நிறுவனங்கள் கல்லூரிகளோடு ஒப்பந்தம் செய்து கொள்கிறார்கள். என்னை முதலில் வர நீங்கள் அனுமதித்தால் நான் உங்கள் மாணவர்களில் இருநூறு பேரை தேர்வு செய்கிறேன் என்று ஒரு நிறுவனம் சொல்லும், இதே இன்னொரு நிறுவனம் நான் நானூறு மாணவர்களை எடுக்கிறேன் என்று சொல்கிறது என்றால், கல்லூரி எந்த நிறுவனம் நானூறு பேரை எடுக்கிறேன் என்று சொல்கிறதோ அந்த நிறுவனத்தை தான் அனுமதிக்கும்.

இருநூறு என்று சொன்ன நிறுவனம் நானூறு என்று சொன்ன நிறுவனத்தை விட பெரிய நிறுவனமாகவோ, சமமான நிறுவனமாக இருந்தாலோ, அந்த நிறுவனம் அந்தக் கல்லூரிக்குச் செல்லாது.

ஆனால், நானூறு பேரைத் தேர்வு செய்தாலும் அவர்கள் எல்லோரையும் அந்த நிறுவனம் வேலைக்கு அழைக்கப் போவதில்லை!கல்லூரியோ எல்லா மாணவர்களுக்கும் கல்லூரி வளாகத்திலேயே வேலை கிடைத்துவிட்டது என்று இன்றும் விளம்பரம் செய்து கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் பாவம், மேலே குறிப்பிட்ட மாணவர் போல தேர்வானவர்கள் பலரும் இன்றும் அழைப்பு வராமல் காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!

பிறகு இது போன்று பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் வேலைக்குச் சேர வேண்டும் என்பதற்காக மாணவர்களுக்கு கல்லூரியில் பயிற்சி தருகிறார்கள் இப்போதெல்லாம். இதற்கென பயிற்சி வழங்கவே பல நிறுவனங்கள் இருக்கின்றன இன்று.

இந்த பயிற்சியில் இவர்கள் முதலில் சொல்வதே, நீங்கள் உங்களது கலாச்சாரம், மொழி இவற்றை விட்டு வெளிவரத் தயாராக இருக்க வேண்டும். தலையில் என்னை வைக்காதீர்கள்!!! (என் அம்மா என்னை எப்போதும் என்னை வை வை என்று தான் சொல்வார், ஆனால் கல்லூரியில் வைக்காதே என்கிறார்கள், யார் ஒல்வதைக் கேட்பது?!) பெண் என்றால், தலை பின்னி, பூ வைக்காதீர்கள்!! இப்படி தொடங்கி, நாளை நிறுவனத்தில் நீங்கள் எந்த வகையான உடை அணியவேண்டும், என்பது, பிறரை மரியாதை இல்லாமல் பெயர் சொல்லி அழைப்பது, அது உங்களை விட முப்பது வயது பெரியவராக இருப்பினும்,பெயர் சொல்லி தான் அழைக்க வேண்டும்.

உதாரணத்திற்கு உங்களுடன் வேலை செய்பவரது பெயர், முபாஷிர் அஹமெத் கான் என்றால், நீங்கள் அவரை மேக் என்று தான் அழைக்க வேண்டும்!!!

இதை எல்லாம் நமது ஊரில் இருந்துவிட்டு, மாற்றிக் கொள்ள சற்று சிரமமாகத் தான் இருக்கும், ஆனாலும் மாற்றிக் கொண்டால் தான் வேலை!

பொறியியல் சேர்ந்தாலே வேலைக்குச் சென்றுவிடலாம் என்று இப்போது கனவிலும் நினைத்துப் பார்க்கக் கூடாது. திறமை இருப்பவர் எதைப் படித்தாலும், விருப்பமான எதைப் படித்தாலும் சிறப்பான வேலையில் சேரலாம். முதலில் குறைந்த ஊதியம் தான் கிடைக்கிறது என்று கிடைக்கும் வேலையை எல்லாம் காற்றில் விட்டவர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள், அந்தப் பட்டியலில் நீங்களும் சேர்ந்துவிடாதீர்கள், உங்களது பிள்ளைகளையும் சேரவிடாதீர்கள்.

உயிரியல், வேதியல், இயற்பியல் போன்ற அறிவியல் பாடங்களை எல்லாம் விரும்பிப் படிக்கும் மாணவர்கள் இன்று குறைந்து கொண்டே வருகிறார்கள்.

பொறியியல் மட்டும் தான் அடிப்பா? மருத்துவம் மட்டும் தான் மகத்தானதா? இல்லை, ஒவ்வொரு படிப்பும், ஒவ்வொரு துறையும் அதன் வகையில் சிறந்தது தான். பெற்றோர்கள் இன்றெல்லாம், தங்களது பிள்ளைகள் பொறியியல், மருத்துவம் இதில் தான் சேர்க்க விழைகிறார்கள்.

அவர்களுக்கெல்லாம் ஒன்றே ஒன்று சொல்கிறேன், பொறியியல் கல்லூரியில் படிக்கிறேன் நானும், என் உடன் படிப்பவர்கள், மற்றும் என் அனுபவம், நான் அறிந்தவற்றை வைத்துச் சொல்கிறேன், உங்கள் பிள்ளைக்கோ, உங்களுக்கோ வேலை வேண்டுமா???

பொறியியல் பட்டம் வேண்டாம், ஆர்வம், ஆர்வம், ஆர்வம், அது இருந்தால் மட்டும் வேலை தேடுங்கள் எந்தத் துறையாக இருந்தாலும்.

செய்யும் தொழில் இருதொழிலாக இருப்பினும் தெய்வம் தான்! தெய்வங்களில் உயர்வு தாழ்வு இல்லை தானே?

உங்களுக்கு வேலை கிடைக்கட்டும்! உங்களுக்கு ஆர்வம் இருக்கும் துறையில், உங்களுக்கு வேலை கிடைக்கட்டும்!  


------------

13 comments:

அனுப வார்த்தைகள்
அழகிய வெளிபாடு
ஆழ்ந்த சிந்தனை
அவசியம் தேவை இன்றைய தலைமுறைக்கு
அன்பு கண்மணிக்கு
ஆயிரம் வாழ்த்துக்கள்
அருமையான பகிர்விற்கு

நீங்கள் கூறுவது முற்றிலும் உண்மை.இன்றைய மாணவர்கள் சிந்திப்பார்களா?

அடேயப்பா! இத்தனை இருக்கா! நல்ல அனுபவ பகிர்வு! வேலை தேடுவோருக்கு அவசியம் உதவும் பதிவு! நன்றி!

நான் கணினித் துறையில் முதுகலை பயிலும் மாணவன், என்னை விட நீங்கள் அதிகமாகவே உணர்ந்து எழுதி இருக்கிறீர்கள். அடிப்படை வரைமுறைகளை (logic of a problem)எளிதில் புரிந்து கொள்பவர் எவரும் இத்துறைக்குள் வரலாம் வாழ்த்துக்கள்

பின்னூட்டத்திலும் கவிதை போலவே!!!

பின்றீங்க!!

செழியன் பகிர்வுகள் எங்கே??? விடுமுறை போதும்..

:) மிக்க நன்றி அக்கா.

சிந்திக்க வேண்டும், சிந்திப்பவர் தான் பிஸ்தா :) :(

மிக்க நன்றி

ம்ம், என்னை விட உங்களுக்கு நிறைய தெரிந்திருக்கும் @செழியன்.
மிக்க நன்றி.

அண்ணா ,விடுமுறையா ? டெங்கு காய்ச்சலுக்கு என் மீது காதல் போலும். கொஞ்சம் என்னுடன் சிறிது நாள் வசித்து விட்டு சென்றது. ஹ்ம்ம்.. எனது நண்பன் கொடுத்த பரிசு என்று சொல்லலாம் .பதிவுகள் விரைவில் இன்றுமுதல் ....

படிப்பு என்பதை வேலையோடு ஒப்பிடுவதே மகா முட்டாள்தனம் என்பதை எடுத்துச்சொல்லியிருக்கிறீர்கள். அறிவை வளர்க்க, ஒரு பிரிவை பற்றி தெரிந்து கொள்ளத்தான் படிப்பு. வேலை என்பது சோற்றுக்கு.. படிப்பு என்பது அறிவுக்கு.. ஆனால் இவர்களுக்கு சோற்றுக்கும் அறிவுக்கும் ஒரே தீனி தான் வேண்டும். அறிவியல் பாடங்கள் படிப்பவர்களையும் இப்போது பல ஐ.டி. கம்பெனிகள் அள்ளிக்கொண்டு போகின்றன. இதில் பாவப்பட்டவன், பொருளியல், மொழி, வணிகவியல் படித்தவன் தான். வங்கி வேலைக்கு பி.காம் என்பதெல்லாம் போய், இப்போது பல வங்கிகள் கல்லூரி வளாகத்தேர்விலேயே MBA முடித்தவர்களை clerical வேலைக்கு எடுக்கிறார்கள். தேர்வு எழுதி வங்கிக்கு போக வேண்டும் என்றாலும், அதிலும் பலரும் MBA படித்தவர்கள் தான். படிப்பை அறிவுக்கு மட்டும் என்று கொண்டு வர வேண்டும். வேலைக்காக படிப்பவன், வேலை கிடைத்தவுடன் படிப்பதை நிறுத்திவிடுவான். இதில் இப்போது வந்திருக்கும் இன்னொரு விசயம், இளநிலை படிப்பிலேயே விசேஷமான பாடங்களை (specialized courses) எடுப்பது.. இது மிகவும் ரிஸ்க். இளநிலையில் தாவரவியல் படித்தவனுக்கு, முதுநிலையில், microbiology, genetics, bio-tech, plant biology, bio informatics, biomedical genentics என்று எதையும் எடுக்கலாம்.. பிடித்ததை படிக்கலாம். இளநிலையிலேயே genetics/micro biology எடுத்து, ஒரு வேளை அவனுக்கு பிடிக்கவில்லையென்றால், அவ்வளவு தான். அவன் படிப்பு அதோடு நின்று விடும்.. டிகிரி வாங்கலாம், ஆனால் அந்த பாடத்திற்கு அவனால் என்ன பயன்? அந்த பாடத்தால் அவனுக்கு என்ன பயன்? அப்படி இளநிலையில் microbiology எடுத்த என் நண்பன் ஒருவன் முதுநிலை என்ன படிக்க என் தெரியாததால் இப்போது மெடிக்கல் ரெப்பாக இருக்கிறான். :-( மாணவர்கள் முடிந்தவரை பொதுவான, பாடங்களை இளநிலையிலும், specialised coursesஐ முதுநிலையிலும் படித்தால் உபயோகமாக இருக்கும் என்பது என் நண்பர்கள் மூலமும் ஆசிரியர்கள் மூலமும் நான் பெற்ற கருத்து.

உண்மை நிலையை எடுத்துச் சொல்லியிருக்கிறாய் கண்மணி!படிப்பு என்பது வேலைக்குத்தான் என்பது பரிதாபமான ஒரு நிலை.

ஒரு மாணவனுக்கு தனக்கு என்ன படிப்பு வேண்டும், தனக்கு எதில் ஆர்வம் என்றே தெரியாத நிலை! என்ன செய்வான் பாவம்?

ஏதோ படித்து விடுகிறார்களே தவிர, அதை வைத்துக் கொண்டு வயிற்றுப்பிழைப்பை தேடுவது பெரும் பாடாக இருக்கிறது.

பெற்றோர்களுக்கும் சரியாக வழிகாட்டத் தெரியவில்லை. எல்லோருமே இன்ஜினியரிங் படித்து விடுகிறார்கள். பிறகுதான் விழிக்கிறார்கள் அல்லது விழித்துக் கொள்ளுகிறார்கள்.

திரு ராம் குமார் சொல்லும் 'மாணவர்கள் முடிந்தவரை பொதுவான, பாடங்களை இளநிலையிலும், specialised coursesஐ முதுநிலையிலும் படித்தால் உபயோகமாக இருக்கும்' என்ற யோசனை சரி என்று தோன்றுகிறது.

வேறு படிப்பே இல்லைபோல எல்லோரும் கடன் உடன் வாங்கி (பிற்காலத்தில் அவர்களே தங்கள் கடனை அடைக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில்!) குழந்தைகளை இன்ஜினியரிங் படிக்க வைத்து விடுகிறார்கள்.

என்னதான் முடிவு?


Post a Comment

உங்கள் மின்னஞ்சலை பதிவு செய்து புதிய செய்திகளை உடனடியாக அடையுங்கள்

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More